vorige maand     volgende maand

Het Nieuwe Afrikamuseum

Donderdag 11 augustus 2017: Een expositie over veren die gebruikt worden als versiering. Dat klinkt interessant. Maar in het Afrika museum? Hmm .. , nagebouwde hutjes en door missionarissen bij elkaar gejatte spullen. Net zo nep als Volendam maar dan Afrikaans. Maar het is mooi weer en koopzondag in Nijmegen  dus als het tegenvalt hebben we een plan B. De zon schijnt, we lopen over het terrein en het museumgebouw ziet er fris modern uit. Overal bordjes met gras niet betreden, dat dan weer wel. We zien die pas wanneer we weer op het pad zijn maar doen alsof we het gewoon wisten.

Een paar meter voorbij de ingang en we zijn alle Kuifje in Afrika vooroordelen over het museum vergeten. Willeke is spullen in een kluis aan het opbergen en ik heb tijd om een uitgebreid verhaal te lezen over architectuur en de futuristische maquettes  bij de ingang te bekijken. Wereldwijde dakloosheid komt aan bod. Daarna duiken we de hallen van het museum in. Tientallen knap uitgelichte vitrinekasten boordevol kunstvoorwerpen uit alle windstreken van Afrika. We lopen zelf door het donker langs de vitrines. Bij de meeste voorwerpen staat een korte uitleg. Ik heb de indruk dat de makers van de tentoonstelling hun best hebben gedaan om uit te leggen waarom die voorwerpen zijn gemaakt. Vaak is dat niet duidelijk. Ik denk dat ze niet veel informatiebronnen hebben om per beeldje een verhaal te maken. In de tijd dat de kunst naar Europa gehaald is was er weinig interesse in de Afrikaanse kunstgeschiedenis. Vergelijk dat met de interesse voor inheemse Europese kunst waar over sommige kunstwerken alleen al meerdere boeken geschreven zijn.

Veel beelden zijn sterk en komen ook zonder uitleg tot leven. Mama, mama, grappige poppetjes! Kom kijken! Het meisje glundert en loodst moeder bijna dansend richting haar ontmoeting. Mama kijkt en vindt het inderdaad grappige poppetjes. Broertje heeft inmiddels ontdekt dat er beeldjes staan met piemels en snapt meteen dat je dan als prepuberaal knulletje quasi onschuldig piemeltjes – piemeltjes –  piemeltjes moet roepen. Vader kijkt samen met hem naar de piemels. Pa vindt het wat overdreven om daar luidruchtig over te doen. Broertje is tevreden en laat zich achter moeder en zus naar veiliger oorden brengen. Veiliger oorden? In het Afrikamuseum?

 

Moké in het Afrikamuseum

Donderdag 24 augustus 2017: Moké, zou dat de maker zijn? Er staat '93 naast dus het lijkt er wel op. Ik maak een foto om de naam te onthouden en thuis op te zoeken. Wacht, ik maak er nog een, iets naar links en dan nog een. De gang is te smal om het hele werk op één foto te krijgen. Drie stuks vanaf de zijkant lukken wel. Thuis plak ik die foto's wel aan elkaar. Jammer van de spots die op het schilderwerk gericht zijn. Op de foto zijn die te goed zichtbaar. Wat voor gebeurtenis wordt er afgebeeld op het schilderij? Iets feestelijks. Dat is meteen duidelijk. Veel mensen en allerlei spullen. Waarom kijken de mensen die het dichts bij ons staan achterom? Zijn het portretten van bekenden van de schilder? Of is het een uitnodiging om mee komen te doen aan de festiviteiten? Verderop is nog een muurschildering gemaakt. Ook door Moké gemaakt. Ook die zet ik op de foto (wéér die irritante spots) en ga verder. Er is hier vandaag veel te ontdekken. Die geheimzinnige Moké zoek ik later wel uit.

Nu ligt het Afrikamuseum alweer een paar weken achter ons en kom ik de foto's weer tegen. Moké was de artiestennaam van Monsengwo Kejwamfi (1950-2001). Jammer genoeg is veel internetinformatie over Moké in het Frans en daar ben ik niet sterk in. Ik begrijp dat hij voornamelijk in Kinshasa heeft gewoond en gewerkt. Hij vertelde met zijn schilderijen over wat hij zag gebeuren. Dagelijkse scenes, feestelijkheden, aparte types. Het doet mij denken aan de Japanse houtblokkunstenaars zoals Hiroshige en hun 19e eeuwse ukijo-e stijl waarin, net als bij Moké, alledaagse scenes centraal stonden. Ergens las ik de omschrijving reporter-schilder. Die term vind ik goed.  Wat kunst is weet niemand maar ik weet dat het uit twee delen bestaat. Dat wat de maker wil zeggen en dat wat het publiek wil horen. Moké schildert het leven om hem heen omdat dat belangrijk is. Hij vertelt over de mensen en het leven in Kinshasa. Ik weet daar niets van maar vind het leuk om naar te kijken en het maakt mij nieuwsgierig. Achteraf besef ik dat ik even in Kinshasa geweest ben. Maar Moké is niet alleen journalist die een verhaal kan schilderen. Ik kwam op internet een schilderij tegen van een party. Ik kom ook wel eens op een party. En de beste parties zijn zoals deze. Nacht. Gluurders weg. Een paar kleuren licht, goede muziek, veel mensen, het juiste bier en dan kán er een goede party ontstaan. Niet in woorden te omschrijven maar Moké kan de sfeer wel schilderen en vertelt het door.

 

 

 

vorige maand     volgende maand

Beeldjes in Afrikamuseum
Belden in Afrikamuseum
Moké
Moké schilderij in Afrikamuseum
Website_Design_NetObjects_Fusion
EERSTE masterborder

StanSanders.nl    over kunst en anders over iets anders