vorige maand     volgende maand

WuTang Clan

Woensdag 4 maart 2015: Ik ken de Wu Tang Clan niet zo goed. Ergens in de jaren ’90 of zo hoorde ik ze toen mijn kinderen en hun vrienden de nummers door het huis lieten knallen. Ik vond het Wu Tang geluid een onheilspellende sfeer hebben. Waar de rapnummers over gingen, er hing altijd iets van dreigend noodlot in de lucht. Ik vind dat nog steeds een knappe directe manier om de sfeer van die tijd en die wereld over te brengen. Niet altijd fijn om naar te luisteren, maar zo is het. De leden hadden namen gekozen waarvan ik Ol’ Dirty Bastard de grappigste vond. Wanneer ik anekdotes over “ODB” lees en raps van hem hoor deed hij zijn artiestennaam eer aan.

Wij leven voor eeuwig in de achterbuurt, hebben uitzicht op niets en wij geven geen kut om wat jij denkt. En tussendoor maken we verduiveld knappe rap en bepalen we een paar decennia lang ook maar de rapstandaard. Zo heb ik de Wu Tang Clan onthouden.

Tot ik vanmorgen las dat afgelopen week negen Wu Tang leden in het prestigieuze Museum of Modern Art in New York een albumpresentatie hebben gehouden. Ook op marketinggebied zijn de Wu Tangers creatieve tijgers. De reclamecampagne voor het album bestond uit 1 optreden/presentatie (zoals gezegd in het MoMa in New York) voor een paar honderd mensen. Bezoekers moesten hun mobieltjes inleveren,werden gefouilleerd en gingen door een detectiepoortje naar binnen. Ze mochten naar een optreden van een kwartiertje luisteren en er werden wat vragen beantwoord. Dat optreden was de eerste en meteen de laatste keer dat de Wu Tang Clan het album ten gehore bracht. Van het album is maar 1 exemplaar op de markt. Dat exemplaar werd als uniek kunstobject (vandaar de lokatie) onder zware bewaking en bloedserieuze beveiligingsmaatregelen tentoongesteld.

Het is nu in de verkoop en er kan geboden worden. Hier (https://paddle8.com/wu-tang/) kun je je registreren als je mee wil bieden. De koper verplicht zich om het album gedurende 88 jaren niet commercieel uit te brengen. De Wu Tangers blijken ook artistieke meesters in de dure wereld van kunstmarketing en het MoMa in New York. Net als in die andere wereld een paar kilometer verderop.

Wij, gewone stervelingen, zullen 88 jaar moeten wachten om het kunstwerk tot ons te nemen. Tenzij de koper besluit om het gratis openbaar te maken, want dat mag wel. Dankzij ArtNews kunnen we toch een klein beetje een indruk krijgen van het kunstwerk. Van een van de toehoorders kregen zij te horen: “Het klinkt als een Wu Tang Clan album.” Alleen zou dit wel eens het duurste (Wu Tang) album aller tijden kunnen worden.

 

Juridisch surrealisme

Donderdag 12 maart 2015: Via de website masterworksfineart.com staat hij te koop aangeboden voor 9.500 dollar. Ik heb zo’n bedrag niet elke weekend op zak maar voor een bekend schilderij van Margritte is dit niet geloofwaardig. Het blijkt te gaan om een print. Een print! Dan hebben we het niet over waanzinnig goedkoop maar idioot duur, toch? Het lezen van deze advertentietekst is bijna net zo’n belevenis als het zien van een Margritteschilderij zelf. En het houdt niet op. De print is gemaakt in 2003. Zesendertig jaar ná de dood van René Margritte in 1967, terwijl de advertentie meldt dat de print rechtsonder gesigneerd is!

Dat gesigneerd is natuurlijk flauwekul. Dat meldt de advertentie ook (in nogal technische termen: Signed ‘Magritte’ in facsimile in graphite color in the lower right margin ). Er staat dus dat hij gewoon meegedrukt is met de de print. De enige echte handtekening die er op staat is van iemand van de ADAGP. Dat is de organisatie die de erfenis van Margritte mag vertegenwoordigen. Die handtekening en het certificaat bevestigen dat dit een van de 300 prints is die in 2003 door de ADAGP werden uitgegeven.

De enige connectie die deze print met Margritte heeft is een puur juridische. Verder niet. Ik denk ook niet dat 9.500 dollar een goede prijs is voor deze print. In de database van Artprice vind ik één veilingresultaat uit 1967 van 750 euro. Maar de prijzen voor kunst met certificaat zijn wel gigantisch gestegen sinds die tijd, dus wie weet. Wanneer het puur om de afbeelding gaat zijn er genoeg goedkope alternatieven. Precies dezelfde print is voor een paar tientjes te bestellen bij diverse online drukkerijen. Het enige wat je dan mist is de nepsignering van Margritte en de handtekening van de wettige vertegenwoordiger van de organisatie die de artistieke nalatenschap van Magritte vertegenwoordigd. Daar staat tegenover dat je bij bijvoorbeeld art.com kunt kiezen uit 4 verschillende formaten, al dan niet ingelijst en eventueel zelfs geprint op canvas, zodat het net op een echt schilderij lijkt. Ships within 24 hours! Dat is pas surrealistisch.

 

Sprookjesfiguren thuis

Donderdag 26 maart 2015: En dan staan er twee sprookjesfiguren in de kamer. Zaterdagmiddag zijn we naar veilinghuis van der Sommen in Eindhoven gereden. Daar zagen we ze terug. Een jaartje daarvoor stonden ze ook bij van der Sommen. We hebben toen niet geboden. Nu wel en ik heb ze net opgehaald.

Het zijn twee kitschbeelden. Volgens het veilinghuis zijn het replica’s van hooguit 30 jaar oud. Ik vraag mij af van welke originelen dit replica’s zijn. Het lijkt mij een samenraapsel van stijlen om ergens als sfeerstuk te dienen. En voor sfeer zorgen doen ze. Ze zouden zo uit de Efteling kunnen zijn weggelopen. En ze zijn goed gemaakt. De gezichtjes zijn geen meesterstukken maar ook niet slecht. De handen hebben details, vingers waarmee een trosje druiven en een soort drinkschaal vastgehouden wordt. De kleding heeft mooie sierlijke plooien en de benen gaan over in wijnranken met onderaan bladeren.

Zwarte Bachussen zou je kunnen zeggen maar ze hebben ook een tulband op. Vandaar dat het veilinghuis het houdt op Morianen. De driepoten zijn over de top krullerig en doen kermisachtig aan. De goudverf maakt er weer een 1001 nachten sprookje van. De goudkleur past verrassend goed in het interieur. Alles zit dik in die verf die volgens mij bewerkt is om ouder te lijken. Ik kan niet zeggen welk deel van de beeldjes hout is en welke delen niet. Ik kan mij niet voorstellen dat alle krullen en ornamenten uit hout gesneden zijn. Ik denk eerder aan kunststof die opgeplakt is maar ik weet het niet zeker.

 

vorige maand     volgende maand

 

2015.04.03.WuTang
2015.03.12.juridisch surrealisme
2015.03.26.sprookjesfiguren
2015.03.26.sprookjesfiguren2
Website_Design_NetObjects_Fusion
EERSTE masterborder

StanSanders.nl    over kunst en anders over iets anders