vorige maand     volgende maand

Pret met een bijzettafeltje

Zondag 3 mei 2015: Zoals alle grote avonturen begint het met iets onbenulligs. Een tafeltje wordt omgestoten, het tafelblad breekt, en dan …

Wij hebben thuis bijzettafeltjes. Moderne van glas en metaal maar ook houten driepoottafeltjes die we op een aantal veilingen hebben gekocht. Meestal betalen we daar een paar tientjes voor. Voor het ene tafeltje minder tientjes, voor het andere (mooiere, oudere) tafeltje iets meer tientjes. Ze doen bij ons dienst als standaard voor planten tot en met etalagepoppen en natuurlijk als bijzettafeltje.

Veel oude houten tafeltjes raken in de loop der tijd beschadigd en worden door handige hobbyisten gerepareerd. Daar wordt vaak een fout bij gemaakt. Beschadigde tafelbladen worden vervangen door bladen die niet bij het onderstel passen. Door alles in een egale donkere kleur over te lakken valt dat niet op. Eén ding valt niet te verbergen en dat is wanneer het tafeltje topzwaar en instabiel geworden is. Dat merk je op zijn laatst wanneer het voor de zoveelste keer omgevallen is. De bouwmarkt verraadt zich door de mooie roodbruine kleur van modern hardhout waar het tafelblad doormidden gebroken is.

Zo ook bij dit driepoottafetje. We besluiten al snel dat het gebroken tafelblad zo de vuilcontainer in kan. Ook de kleine schijf waarop het tafelblad vast zat lijkt mij van een moderne houtsoort. In die schijf zitten twee schroefgaten die bij dit blad niet eens gebruikt zijn. Nog meer bewijs dat het tafelblad niet origineel was en terecht is weggegooid. Het overgebleven deel van het tafeltje kan nog goed gebruikt worden als hoedenstandaard.

Midden tussen de drie poten. Daar is iets metaligs te zien. Ik bekijk het van dichtbij, klaar om alles wat ik zie van minachtend commentaar te voorzien. En dan zie ik iets waar ik helemaal niets van snap.

Precies tussen de drie poten, middenin de centrale kolom is een metalen buis geschoven. Raar. Maar nog raarder is een blob van metaal die in het uiteinde van die buis zit. Dwars door het uiteinde van de buis en de blob zijn twee spijkertjes geslagen om te zorgen dat hij in de buis blijft zitten.

Het fluttafeltje is ineens interessant. Wat is hier gebeurd? Zou achter die blob in die buis iets verstopt zitten? Maar wat dan? De blob zelf lijkt van soldeertin, hoe krijg ik die los? Smelten, boren, zagen? Ik moet voorzichtig zijn anders beschadig ik mijn nog te vinden schat natuurlijk. Ik zal eerst een voorzichtige tactiek moeten bedenken. Dat komt goed uit. Dit weekend heb ik geen tijd meer. Een paar dagen bedenktijd en zorgen voor het juiste gereedschap kan geen kwaad.

Een boerderij en een geschilderd stripverhaal

Zondag 10 mei 2015: Vrijdag zijn we naar de kijkdag van veilinghuis Korst van der Hoeff in Den Bosch geweest. Het is nu zondagochtend. Vanavond loopt de online veiling af en we lopen bij de ochtendkoffie nog eens door onze lijstjes. We brengen in ieder geval een bod uit op een schilderijtje van Tijs Dorenbos. Hij heeft in 1942 een schilderijtje gemaakt van een boerderij. Er is een persoon te zien die met een koe bij een boerderij loopt. Er zijn veel schilderijen van oude boerderijen te koop en daar vind ik niks aan. Niet dat ze slecht geschilderd zijn maar ik denk dat ik niet zo nostalgisch ben aangelegd. Dit is anders. Willeke heeft het als eerste zien hangen, wil hem hebben en haalt mij erbij. Ik vind hetzelfde. Het is een raar schilderij. Het perspectief klopt van geen kanten, de koe lijkt van hout en heeft rare polkadot-achtige vlekken die ik niet op een koe heb gezien (toen die nog buiten liepen). Maar toch, de manier waarop je het halfduister achter de open staldeur binnen kijkt met het zonlicht op die balk. De fletse kleuren van de deuren, de scheve muren en het zonlicht. Hoe meer je ziet hoe meer er lijkt te kloppen aan het werkje. Tijs Dorenbos was misschien geen meesterschilder (ik vind niets over hem in de online databases) maar hij kon wel goed kijken en je kunt zien dat hij hier met plezier aan heeft gewerkt. Er heeft nog niemand geboden en we plaatsen het minimumbod van 40 euro.

Suzanne Nicolas heeft in 1956 een aquarel geschilderd die ons meteen opviel omdat het niet op een schilderij lijkt maar meer op een plaatje uit een stripboek. Zo’n plaatje uit het begin van het stripverhaal. Hierna gaat een spannend vakantieavontuur beginnen bij die huizen op de achtergrond. Maar alles loopt goed af. Ook als landschapje zonder verhaal is het goed geslaagd. Met een paar vlekken en kleuren is een heel realistisch dennenbosje neergezet. Het perspectief, het licht tussen de losse boomkruinen en de verwrongen stammen. Zulke dennenbosjes en zandverstuivinkjes bestaan. Van Suzanne Nicolas vind ik wel een veilingprijs terug. In Maastricht bracht een schilderij van haar enkele jaren geleden 60 euro op. Ook nu heeft nog niemand geboden en ook hier bieden we de minimumprijs (40 euro). Ik betwijfel of we meer bieden als we overboden worden. We zullen vanavond wel zien. Het is mooi weer en we gaan eerst een paar vlooienmarkten langs.

Pret met een bijzettafeltje (2)

Donderdag 21 mei 2015: Wat nou, bedenktijd en goed gereedschap. Poen en Roem nu! Een nijptang om de spijker er uit te trekken, de metalen blob uit de buis wrikken en de schat van de mummie!

Eerst maar eens een vermoeden testen. Ik kras met een schroevendraaiertje in de metalen blob. De krassen glimmen licht metaalgrijs. Ik denk dat dit lood is. Ik heb niet zo snel een nijptang bij de hand maar wel een kniptang. Met een kniptang knip je een spijker die je ergens uit wil trekken snel door. Dat gebeurt in dit geval dus ook nadat de spijker een millimeter is losgekomen.

Ik weet niet hoe diep de pijp in de driepoot steekt. Ik weet ook niet hoe diep het lood in die pijp zit. Ik heb geen materiaal om de pijp uit de driepoot te trekken zonder die driepoot (die nu dienst doet als hoedenstandaard) helemaal te slopen.

Ik besluit de loden blob te doorboren. Eigenlijk alleen maar om te kijken hoever ik kan komen. Niet ver dus. In lood kun je niet boren. De boor vreet zich vast in het zachte metaal en breekt af. Van dichtbij levert dat een interessant plaatje op met loodslierten maar nut heeft het niet. Even nadenken hoe nu verder te gaan.

Een paar dagen bedenktijd is bijna 2 weken geworden (vrije dagen, feesten en wat al niet). Een stevige schroevendraaier en een hamertje. Ik sla de schroevendraaier tussen loden blob en de pijp en wrik rondom stukken lood omhoog. Lood is zacht en eigenlijk trek ik alleen lood van de buitenlant omhoog. Hoever ga ik hier mee komen? Door het getrek en gewrik merk ik dat de drie poten niet echt goed vast zitten. De poten blijken zo los te draaien van de schroeven waar ze mee vast zitten. Het bijzettafeltje begint steeds meer status te verliezen en op een theaterstuk te lijken. Oppervlakkig gezien aardig maar kijk niet achter de schermen.

Nu de poten er af zijn is nog een spijker zichtbaar. Deze keer knijp ik niet te hard en komt de spijker er heel uit. Met een waterpomptang trek ik de buis uit de houten kolom. Wat ik over houd is niet meer dan een stukje aluminium pijp die in een gat onderin het tafeltje gepropt zat. Het stukje pijp is gevuld met lood.

Ik klem het stukje pijp vast, zaag het aan twee kanten in de lengterichting door en heb nu een tweedelig stuk lood over. Een stuk lood en een raar stuk lood. Het laatste stuk heeft een puntig uiteinde en is bedekt met vuilwit materiaal.

Wat is hier gebeurd? Wanneer ik alle puzzelstukjes een beetje logisch elkaar probeer te passen kom ik op het volgende uit. Een handige meubelhobbyist heeft in zijn moderne werkplaatsje de onderdelen voor een “net antiek” driepoottafeltje gedraaid en gefreesd. Netjes uitgevoerd maar aan echte houtverbindingen werd niet gedaan. Alle onderdelen zijn met schroeven aan elkaar gezet en het geheel kreeg een donkerkleurig lakje. Ik weet niet of de pijp met de prop lood er gelijk de eerste keer ingezet is. Misschien pas nadat het tafeltje, dat waarschijnlijk topzwaar was, een paar keer een nieuw tafelblad had gekregen. Iemand heeft toen onder in de kolom een gat geboord met precies de diameter van een stuk aluminium pijp dat hij nog had liggen. Onderin het boorgat is te zien waar de centreerpunt van de boor een extra gaatje gemaakt heeft. De boor die ik op de foto er bij heb gezet past niet in het gat maar geeft het idee een beetje aan. Het stuk aluminium pijp is bedoeld om het hout te beschermen. In die pijp is gesmolten lood gegoten. Lood smelt bij een dikke 300° Celcius. Dat moet goed te doen zijn op een gasbrander. Eerst werd het “rare”stukje gegoten. Misschien om eens te proberen. Hoe die vuilwitte “plamuur” er tussen is gekomen weet ik niet. Een reactie met het hout onderin de pijp, iets om het lood snel te laten afkoelen? In ieder geval is daarna het grootste deel van het lood gegoten. Door het wittige laagje zijn die twee delen nooit goed aan elkaar gekomen. Voor de zekerheid werden twee spijkers dwars door de kolom van aluminium en lood geslagen en klaar. Een gewicht van een dikke 100 gram verlaagt het zwaartepunt van het tafeltje en het blijft steviger staan.

Totdat het bij ons weer ongelukkig ten val kwam. Ik zit te bedenken wat ik nu met het stuk lood moet. Ik kan het gewoon weggooien maar misschien moet ik maar eens kijken of het met spulletjes die ik in de schuur vind makkelijk te smelten is.

 

 

 

vorige maand     volgende maand

2015.05.03.bijzettafeltje
2015.05.03.bijzettafeltje2
2015.05.10.veiling
2015.05.10.veiling2
2015.05.21.bijzettafeltje2
2015.05.21.bijzettafeltje22
2015.05.21.bijzettafeltje23
2015.05.21.bijzettafeltje24
2015.05.21.bijzettafeltje25
Website_Design_NetObjects_Fusion
EERSTE masterborder

StanSanders.nl    over kunst en anders over iets anders