vorige maand     volgende maand

Paard van geglazuurd aardewerk

Dinsdag 2 september 2014: We zijn net in de kringloopwinkel in Boxtel geweest. Het Goed is een keurig nette winkel. Veel huisraad en keukenspullen. Opvallend op kleur gesorteerd. Heb je weinig geld en zoek je bruikbare huisraad die er ook nog leuk uit mag zien dan kun je hier goed terecht. Hier vind je geen rommel maar ook geen snuffelspullen. En daar is het ons vandaag om te doen. We kijken wat rond en laten in de auto de TomTom de volgende Kringloopwinkel uitzoeken.

Bij Beter voor Best stappen we ineens een andere wereld binnen. Ik ga niet eens beginnen met een omschrijving. Het lijkt wel alsof alle brave spullen naar Boxtel zijn gebracht en alles wat gek is in Best terecht komt. Een jaartje geleden zijn we hier ook binnengestapt en ook toen beviel dat goed. Nu zie ik accessoires die ik nog nooit heb gezien. Bizarre bloempotjes, bijna manshoge nagemaakte boomstammen, vreemd glaswerk. Maar dan zie ik een tweede, derde, vierde en vijfde keer de zelfde diep paarse geribbelde vaas. Het zijn niet alleen spullen van particulieren die hier staan. Maar dat maakt het niet minder interessant. Ik zoek naar Willeke om te vragen wat zij vindt van de kermit-groene aardewerk bloemenvaas in de vorm van een cactus die ik wel zou willen hebben. Ik zit net te bedenken welke bloemen bij kermit-groen passen, ik zie het paard en ben de idiote bloemenvaas meteen vergeten.

Midden in de winkel, tussen de banken en de kleding ligt een geglazuurd aardewerk paard. Hij lijkt zo van zo’n nostalgische draaimolen te zijn weggelopen. Ik zie wel eens paarden en andere beelden van porselein maar die vind ik truttig. Dit paard is anders. Het doet mij denken aan kermis en wiegende draaimolenmuziek. Ik bekijk het van alle kanten en kan geen beschadigingen vinden. Er zit een merk aan de onderkant dat misschien naar een maker kan leiden. En er zit een prijskaartje aan van 40 euro. Dat is voor niks ook nog!

Willeke ziet het in eerste instantie niet zitten. We lopen een rondje door de winkel om daarna weer eens te kijken. Een methode die wij vaker toepassen om er achter te komen of wij iets wel of juist niet willen hebben. Na twee rondjes bekijken we het paard bog eens een keer vanaf een bank en vragen we een medewerker of er wat van de prijs af kan. De winkel heeft vaste prijzen dus even later dragen we het paard voor 40 euro naar de auto. We drinken koffie bij van Piere in Eindhoven en brengen het paard naar huis. Ik probeer een uurtje wat wijzer te worden over het merk maar ik kom niet verder en weet nog niks. Ik ben dik tevreden met het paard. Dat weet ik wel.

Berenkuil

Donderdag 4 september 2014: De zon schijnt. Dat is niet goed als je buiten foto’s wil maken. Maar ik ben toch in de buurt van de Berenkuil en een kijkje nemen kan nooit kwaad. Het fietspad bij de busremise is een leuke entree. Links en rechts oudere en nieuwe graffiti waartussen je wegzinkt wanneer je naar beneden fietst. Het pad zelf staat sinds enkele maanden vol met kleurige kreten, schetsen en strepen. Slingers en confetti bijna. De optocht is vast maar net de hoek om. Ik heb al vaker geprobeerd dit vrolijke stukje fietspad op de foto te krijgen maar het lukt me nooit goed. Een straat lijkt op de foto altijd veel leger en wanneer de zon schijnt worden de kleuren ook nog eens uitgebleekt.

Ik zoek de schaduw van een tunneltje op. Een kleurig werk van Puff springt er uit. Ook na wat langer kijken blijft het leuk. Juist omdat het zo simpel opgebouwd is. Een stuk of tien verschillende kleuren, een eenvoudig patroon, super resultaat. Intussen gaat de opmars van Puff-poppetjes door de stad gestaag verder. Ik word de laatste tijd steeds vaker vanaf een stoplichtpaal bekeken door een vriendelijk Puff-ventje op een sticker. Even verderop heeft RAKO het er maar moeilijk mee. Haat me, maar ik heb hier hard aan gewerkt, en jij? Zo vertaal ik de tekst maar even. Eigenlijk raar om zoiets naast je eigen werk te zetten. Haters zijn niet voor rede vatbaar. Stel ze geen vragen en zoek positieve mensen. Verderop heeft een varken het duidelijk ook moeilijk. Ik weet niet wat het betekent maar het is een grappige tekening. Nog net op tijd zie ik de Loesje persiflage Poesje. Van een afstandje lijken het net de originele Loesje affiches die in de jaren ’80 bekend werden met 50/50serieus/komische spreuken. Poesje doet niet aan serieus en houdt het half komisch. Ik stap weer op, richting andere dingen.

Stedelijk Museum Den Bosch

Woensdag 10 september 2014: We kunnen voor 4 euro per persoon naar binnen. Het Stedelijk Museum in Den Bosch is aan het ombouwen. Eén zaal is open met daarin een paar kleine exposities. Een over sieraden, een met keramiek. Ik vind de sieraden het leukst. Uitgangspunt voor de sieradenpresentatie is de relatie die sieraden (al dan niet) aangaan met het lichaam, zegt de museum-website. Als ik dat van tevoren had gelezen was ik niet eens naar binnen gegaan. Toch vermaak ik mij nu prima. Veel stukken verrassen je en een aantal is echt mooi. Ik heb een paar van de 都ieraden￿op de foto gezet. Bij de meeste lukt dat niet omdat ze in irritant spiegelende glazen vitrines liggen.

Het keramiek staat er omdat dit … laat zien hoe keramisten, vormgevers en kunstenaars omgaan met kleur en textuur… En omdat de … glazuren en materialen een visueel spektakel opleveren … Sommige stukken vind ik mooi en sommige saai. Een klein deel lijkt mij mislukt, waarvan de maker gewoon doet alsof het zo hoort. Willeke wijst uitgerekend die stukken aan als de mooiste en vindt dat ik  te hard praat. We zijn het weer helemaal met elkaar eens wanneer we door het trappenhuis lopen. De trap is een van de topstukken van het museum.

Zittende dame op stoel

Zondag 28 september 2014:  Vierhonderd euro. Voor ons doen een enorm bedrag maar we twijfelen geen van beiden. Ik zie het en vind het mooi. Ik haal Willeke er bij en zij vindt het ook mooi. Ik neem het beeld in mijn armen. Het is onverwacht zwaar. Ik hannes er mee om op de onderkant te kijken. Ik kan de inscriptie van de maker niet ontcijferen en vraag Willeke om een foto te maken terwijl ik het beeld vast houd. Zo sukkelen we een wazige foto bij elkaar. Na een dik uur kijken bij veilinghuis Korst van der Hoeff in Den Bosch zoeken we de auto op. Hier moet je niet te lang parkeren.

Thuis bekijk ik de foto en zoek op internet. Geen resultaat. Ik ben niet eens zeker welke letters er staan. Volgens het veilinghuis is het beeld van arduin gemaakt, een harde (en loeizware) steensoort. Zittende dame op metalen stoel. In de stijl van Picasso staat er ook. Het heeft wel iets van kubisme. Maar wanneer ik beelden en schilderijen uit verschillende periodes van Picasso bekijk vind ik dat dit er niet op lijkt.

Die stoel is raar. Ik heb eigenlijk nog nooit een beeld op een aparte stoel gezien. Ik weet niet of die origineel is maar de dame past er precies op. We besluiten via de website 300 euro te bieden. Het laagst mogelijke bod. Met 28% veilingkosten zou dat in totaal bijna 400 euro zijn.

We kunnen ons niet voorstellen dat onze 300 euro het winnende bod zal worden. Maar, wie weet … De foto in de online catalogus is erg slecht. De zittende dame zal daardoor bij minder mensen opvallen. De veiling is enkele dagen later. Een automatische email laat ons weten dat wij de nieuwe eigenaren van het beeldje zijn.

Het staat nu op een tafeltje dat we hebben leeg geruimd. We zijn nog steeds niks wijzer geworden over de achtergronden van de zittende dame. Behalve dat het een mooi beeld is. Het is niet te zeggen of ze verlegen, verdrietig of juist blij is. Misschien is ze wakker of doet ze net een dutje. Wanneer ik er langs loop raak ik haar vaak aan. Dat gaat vanzelf. Volgens mij is ze daarvoor gemaakt. Willeke zegt dat ze dat ook doet. De dame begint steeds meer thuis te raken. Nu nog de zoektocht naar de maker.

 

vorige maand     volgende maand

geglazuurd aardewerk paard
2014.09.04.Berenkuil
stedelijk museum den bosch
zittende dame op stoel
Website_Design_NetObjects_Fusion
EERSTE masterborder

StanSanders.nl    over kunst en anders over iets anders